Het gebruik van vulkanisatiemiddel in het vulkanisatieproces van rubber

Tijdens het vulkanisatieproces worden, vanwege het verknopende effect, de actieve functionele groepen of dubbele bindingen in de macromoleculaire structuur van rubber geleidelijk verminderd, waardoor de chemische stabiliteit toeneemt. Aan de andere kant wordt door de vorming van een netwerkstructuur de beweging van de rubberen macromoleculaire segmenten verzwakt en wordt de diffusie van laagmoleculaire stoffen ernstig belemmerd. Hierdoor wordt de stabiliteit van de werking van het rubber op chemische stoffen verbeterd.

Vulkanisatiemiddel is een stof die onder bepaalde omstandigheden aangrenzende macromoleculaire ketens van rubber verbindt in de vorm van chemische bindingen.

Vulkanisatiemiddelen worden hoofdzakelijk onderverdeeld in zeven categorieën: zwavel, zwaveldonoren, organische peroxiden, metaaloxiden, organische chinonen, harsverharders en amineverharders.

Er zijn veel soorten rubberadditieven en hun functies zijn gecompliceerder. Er zijn momenteel internationaal meer dan 3000 soorten rubberadditieven in gebruik. Volgens zijn eigenschappen kan het worden ingedeeld in de volgende categorieën: vulkanisatiemiddelen, versnellers, actieve middelen, versterkende vulstoffen, weekmakers, antioxidanten, kleurstoffen, evenals speciale additieven voor latex en andere speciale additieven. De belangrijkste vulcanisatiemiddelen zijn als volgt.

(1) Elementair zwavelvulkanisatiemiddel;

(2) Zwaveldonor

(3) Peroxideverharder:

(4) Metaaloxide vulkanisatiesysteem

(5) Derivaten van chinon

(6) Harsverharder:

(7) Amineverbindingen